Antonia Verbrugge
25/10/2026 - Soms heb je een andere omgeving nodig om opnieuw te ontdekken wat er al die tijd in je zat. Antonia Evrova-Verbrugge groeide op in Sofia, Bulgarije, en studeerde grafische vormgeving aan de kunstacademie. Daarna raakte het tekenen en schilderen jarenlang op de achtergrond.
De verhuizing naar Kockengen bracht daar verandering in. Tussen de bloemen en vogels van het Groene Hart ontdekte ze opnieuw hoeveel plezier ze beleefde aan tekenen en schilderen. Inmiddels woont ze acht jaar in Woerden en voelt ze zich een echte Woerdenaar.
Van aquarel tot kinderworkshop
Antonia schildert vooral met aquarel en geeft schilderlessen en workshops aan volwassenen. Daarnaast bedenkt en ontwikkelt ze samen met Sjors Sportief en Creatief korte creatieve cursussen voor basisschoolkinderen in Woerden.
Dat vraagt telkens om een andere aanpak. “Dieren tekenen voor groep 1 is heel anders dan taart van papier maken met groep 7.” Ook maakt Antonia illustraties voor ansichtkaarten, puzzels, mokken en andere producten die vooral in Amerika worden geproduceerd en verkocht. “Het is raar dat ik dan bijna nooit zie hoe ze eruitzien en waar ze verkocht worden.”
Bloemen en vogels als inspiratie
De rust van het Nederlandse landschap gaf Antonia ruimte om haar oude liefde voor aquarel opnieuw op te pakken. De techniek kende ze al uit haar schooltijd en paste goed bij wat ze om zich heen zag. “Het is delicaat en licht, net als de bloemen en de vogels.” Die werden haar vaste onderwerpen en een voortdurende bron van inspiratie.
De waardering voor haar werk leidde uiteindelijk tot de lessen voor volwassenen. Mensen werden nieuwsgierig en wilden zelf leren schilderen. Met kinderen ontstond een ander vertrekpunt. Antonia zag dat er op basisscholen weinig gespecialiseerde aandacht was voor tekenen en schilderen. Haar eigen kinderen wilden juist graag samen met haar tekenen en meer leren. Zo ontstonden ook de kindercursussen.
Schilderen als ontmoeting
Voor Antonia zijn de lessen ook een manier om mensen te ontmoeten. Illustreren is vaak een eenzaam beroep, terwijl ze tijdens het lesgeven juist contact maakt met anderen. Deelnemers vertellen haar dat ze ontspannen naar huis gaan. „Het samen schilderen werkt als een soort therapie voor de deelnemers, maar ook voor mij.”
Een geslaagde les zit voor haar dan ook niet alleen in het eindresultaat. Een kind van zes dat na afloop vraagt waarom het de laatste les is, of nog een kwartier blijft doorwerken, kan haar dag maken. Net als een vrouw van 65 die nog nooit heeft geschilderd en met begeleiding een aquarel maakt. „Met de juiste begeleiding kan iedereen een mooie aquarel maken.” Daarna fietst ze met een glimlach naar huis.
"Ik voel mezelf minder klein in een kleine stad.”
Woerden past goed bij de manier waarop Antonia werkt. De stad is volgens haar groot genoeg om nooit saai te worden en klein genoeg om mensen te ontmoeten. Er gebeurt genoeg, terwijl musea en exposities in de omliggende steden gemakkelijk bereikbaar zijn. Zelf fietst ze naar haar cursussen, met een grote tas vol materialen. “Woerden heeft het beste van alle werelden.”
Toch mist ze in Woerden een plek waar cultuurmakers elkaar regelmatig kunnen ontmoeten. Wie als maker grotendeels zelfstandig werkt, komt collega's nauwelijks tegen. “Als je zelf dingen doet en organiseert, kom je niet snel bij collega's om even te delen, te klagen of samen te werken.” Juist voor iemand die een groot deel van haar werk alleen maakt, zou zo'n netwerk welkom zijn.
Talent verdient meer vertrouwen
Volgens Antonia krijgen kunst en cultuur nog te weinig waardering. Ze ziet getalenteerde kinderen die door hun ouders niet altijd serieus worden genomen. Tekenen of schilderen blijft dan een uurtje naschoolse activiteit, terwijl het volgens haar veel meer kan betekenen. Ze weet zelf hoe belangrijk die steun kan zijn. „Als ik niet gesteund was door mijn ouders om aan de kunstacademie te studeren, heb ik echt geen idee waar ik zou belanden.”
Juist daarom vindt Antonia Verbrugge het belangrijk om kinderen die graag tekenen de ruimte te geven. Ze weet inmiddels hoeveel een omgeving kan veranderen. Sofia, Kockengen en Woerden hebben elk op hun eigen manier iets in haar losgemaakt. Wat ooit jarenlang op de achtergrond raakte, kreeg hier opnieuw ruimte. Nu geeft ze die ruimte door aan anderen.